تارکوفسکی ؛ در ستایش سینمای معنا‌گرا

«آندری آرسینوچ تارکوفسکی» متولد ۴ آوریل ۱۹۳۲ بود که «اینگمار برگمن»، کارگردان نامی سوئد، زمانی در توصیف وی گفت: «تارکوفسکی برای من بزرگ‌ترین کارگردان سینماست که زبان جدیدی اختراع کرد و به ماهیت فیلم وفادار است.»

تارکوفسکی به‌غیر از دو فیلم آخرش، تمامی آثارش را در روسیه ساخت که اکثرا مضامین متافیزیک و در رابطه با مسیحیت هستند. او از پدری شاعر و مترجم متولد شد و پس از پایان دوران دبیرستان، دانشجوی رشته فیلم‌سازی شد.

او نخستین فیلم بلندش را در سال ۱۹۶۲ باعنوان «کودکی ایوان» ساخت. «تارکوفسکی» با این فیلم به شهرت جهانی رسید و پانزده جایزه از جمله شیر طلای «ونیز» را کسب کرد.

در سال ۱۹۶۵، او با ساخت فیلم «زندگی آندری روبلف» که درباره‌ی نقاش بزرگ قرن پانزدهم روسیه بود، موفقیت‌هایش را ادامه داد، هرچند مقامات شوروی سابق حساسیت‌هایی را نسبت به آن نشان دادند. با این وجود «تارکوفسکی» توانست با این فیلم، جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را در سال ۱۹۶۹ از جشنواره کن کسب کند.

در سال ۱۹۷۲ تارکوفسکی ساخت فیلم جدیدش با نام «سولاریس» را به پایان رساند، این فیلم که اثری اقتباسی از یک رمان بود، در سال ۱۹۶۸ به جشنواره کن راه یافت و توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران و جایزه فیپرشی را به خود اختصاص دهد.

تارکوفسکی در سال ۱۹۷۴ فیلم «آینه» را که شرح‌حال خودش از دوران کودکی و تجسم برخی سروده‌های پدرش بود، ساخت که بازهم با مخالفت‌های مقامات شوروی سابق همراه شد.

وی در سال ۱۹۷۶ نمایش‌نامه‌ «هملت» را در مسکو کارگردانی کرد و پس از آن آماده‌ی ساخت فیلم «استاکر» شد که آخرین فیلمی بود که او در داخل شوروی کارگردانی می‌کرد.

ساخت این فیلم به علت حمله قلبی تارکوفسکی تا سال ۱۹۷۹ انجام نشد. پس از ارایه‌ی این فیلم به جشنواره کن، «تارکوفسکی» جایزه بهترین فیلم معنوی را از این رویداد سینمایی کسب کرد.

تارکوفسکی در سفری که در سال ۱۹۷۹ به ایتالیا داشت، مستند «سفر در زمان» را ساخت و در سفر بعدی‌اش که سال بعد به ایتالیا داشت، نگارش فیلم‌نامه «نوستالژیا» را به پایان رساند و با وجود برخی مشکلات مالی، ساخت این فیلم را در سال ۱۹۸۳ به پایان رساند و در جشنواره کن توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران، جایزه فیپرشی و جایزه بهترین فیلم معنوی را به‌دست آورد تا افتخارات سینمایی خود را کامل کند.

پس از آنکه مقامات شوروی سابق مانع از آن شدند که نخل طلای کن در آن سال به «نوستالژیا» برسد، تارکوفسکی مصمم شد که دیگر در شوروی فیلم نسازد.

وی در سال ۱۹۸۵ با وجود ابتلا به سرطان، ساخت فیلم جدیدش با نام «ایثار» را در سوئد به پایان رساند و در حضوری دوباره در جشنواره‌ی کن، جایزه بهترین فیلم معنوی و جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را کسب کرد اما تارکوفسکی به‌علت بیماری قادر به حضور در مراسم اعطای جوایز نبود.

آندری تارکوفسکی روز ۲۸ دسامبر ۱۹۸۶ در سن ۵۴ سالگی در پاریس درگذشت و روز سوم ژانویه ۱۹۸۷ در آرامگاهی در پاریس به خاک سپرده شد.

وی اگرچه تنها ۷ فیلم بلند ساخت اما کارنامه سینمایی‌اش سرشار از جوایز و افتخارات سینمایی است که کسب ۹ جایزه از جشنواره کن، جایزه بافتا بهترین فیلم خارجی (ایثار- ۱۹۸۸) و شیر طلای ونیز تنها بخشی از کارنامه اوست.

منبع: ایسنا

Print Friendly
لینک خبر : http://www.7sarzamin.ir/?p=592

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *