۲۲ مارس (۲ فروردین)/ خاطره بازی با کارل مالدن و «اتوبوسی به نام هوس»: می دونی شانس چیه؟ شانس اینه که باور داشته باشی خوش شانسی!!

امروز ۲۲ مارس (۱۹۱۲) سالروز تولد بازیگر آمریکایی کارل مالدن است. به بهانه تولدش به او و یکی از مهم ترین آثار کارنامه اش – یعنی «اتوبوسی به نام هوس»- پرداخته ایم.

اختصاصی هفت سرزمین/ در بخش «سینما- خاطره»، هر روز خاطره هایمان با فیلمسازان و هنرپیشه ها و هر آن کس را که به واسطه سینما خاطره ای از او به یاد داریم مرور می کنیم. به بهانه تولدشان؛ که مناسبت بسیار بسیار بهتری است از سالروز مرگشان؛ و چه بهتر که هنوز زنده باشند و خاطره هایمان رنگ فقدانشان را نداشته باشد…

طبیعتا به همه متولدین هر روز نمی توانیم بپردازیم (البته در حال راه اندازی بخشی به نام «تقویم- امروز» هستیم که در آن، به متولدان هر روز- در عرصه های فرهنگ و ادب و هنر- اشاره خواهیم داشت)؛ اما تلاش می کنیم هر روز، به بهانه تولد، سراغ یک نفر برویم و خاطره های مشترکمان را با او و آثارش مرور کنیم.

امروز- ۲۲ مارس (۲ فروردین) – به سراغ کارل مالدن و یکی از مهم ترین آثار سینمایی کارنامه اش – یعنی«اتوبوسی به نام هوس» – رفته ایم. 

********

آنونس «هفت سرزمین»!: فردا- ۲۳ مارس (۳ فروردین)- سالروز تولد آکیرا کوروساوا (کارگردان مشهور ژاپنی) است. به همین بهانه فردا به سراغ او و یکی از فیلم های مهم کارنامه اش- یعنی «ریش قرمز»- خواهیم رفت.

*********

کارل مالدن: ۲۲ مارس ۱۹۱۲/ اول ژوییه ۲۰۰۹

کارل مالدن (Karl Malden) با نام اصلی ملادن جورج سکولوویچ (Mladen George Sekulovich)در یک خانواده مهاجر در روز ۲۲ مارس ۱۹۱۲ در شیکاگو به دنیا آمد.

پدر مالدن که خود در صربستان یک کارگردان و بازیگر بود، او را به فعالیت هنری ترغیب کرد. کارل ابتدا در مدرسه تئاتر دراماتیک گودمن ثبت‌نام کرد و پس از مدتی رشته خود را به بازیگری تغییر داد.

پس؛ کارل با قیافه و صورتی درست بر خلاف معیارهای زیبایی شناسانه هالیوود!! یعنی با یک بینی شکسته، چشمانی ریز و نگاهی نه چندان سینمایی! تصمیم داشت بازیگر شود.

فعالیت هنری خود را از بازی در فیلم های کوتاه و البته تئاتر آغاز کرد. او طی یک دهه بعد در برادوی در نمایش‌هایی مانند «کی‌لارگو»، «پسران و سربازان» و «عمو هری» ظاهر شد. مالدن در جنگ جهانی دوم به عنوان سرباز به ارتش پیوست و در همین سال‌ها در نمایش «پیروزی بالدار» در نیروی هوایی ارتش بازی کرد.

مالدن پس از جنگ و پیش از نقش‌آفرینی در «اتوبوسی به نام هوس»؛ در فیلم‌هایی چون «شماره سیزدهم خیابان مادلن»، «مکافات عمل»، «بوسه مرگ»، «ششلول بند»، «جایی که پیاده‌رو تمام می‌شود»، «تالارهای مونته‌زوما» و «تصمیم پیش از سپیده‌دم» به نقش‌آفرینی پرداخت.

«اتوبوسی به نام هوس» زمینه موفقیت‌های بیشتر مالدن را فراهم آورد و نتیجه آن بازی در فیلم‌هایی چون «روبی گنتری» کینگ ویدور، «اعتراف می‌کنم» آلفرد هیچکاک و از همه مهمتر «در بارانداز» بود.

مالدن در آن سال‌ها با کازان و براندو روابطی بسیار صمیمانه داشت. هرچند کازان در اوایل سال‌های ۱۹۵۰ و پس از همکاری با کمیته مبارزه با فعالیت‌های ضدآمریکایی یکی از چهره‌های بدنام هالیوود شده بود اما مالدن تا پایان عمر همیشه از او حمایت می‌کرد و یکی از کسانی بود که در تصمیم آکادمی برای اعطای جایزه یک عمر دستاورد هنری به کازان در ۱۹۹۹ نقش داشت.

مالدن در ۱۹۵۹ به لس‌آنجلس نقل مکان کرد اما هیچ‌وقت تئاتر را از یاد نبرد. از دیگر نقش‌های سینمایی مطرح او می‌توان به نقش همسری سرد و بی‌احساس در «بیبی دال» کازان، شخصیتی منفی در «سربازهای یک‌چشم» به کارگردانی مارلون براندو و نقش‌های مکمل در فیلم‌هایی چون «پرنده‌باز آلکاتراز»، «بچه سین سیناتی»، «خزان شاین» و «پاتن» اشاره کرد.

او در فاصله ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ در مجموعه تلویزیونی «خیابان‌های سانفرانسیسکو» نقش یک کارگاه پلیس سرسختبه نام «مایک استون» را بازی کرد و مایکل داگلاس در این مجموعه نقش دستیار جوان او را داشت.

مالدن در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی نیز بازی کرد و در ۱۹۸۴ برای بازی در مجموعه «نگاه مرگبار» به نقش مردی بازنشسته که در جست‌وجوی حقایق مربوط به قتل دخترش است، برنده جایزه امی شد.

مالدن از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳ ریاست آکادمی علوم و هنرهای سینمایی را به عهده داشت. او سال ۱۹۹۷ کتاب خاطرات خود با عنوان «کی شروع می‌کنم؟» را نوشت.

او به عنوان یک بازیگر مطرح نقش‌های مکمل شهرت بسیار داشت و بیشتر با پرسونای خشن و سرسخت خود روی تصویر شناخته می‌شد. نمونه آن فیلم «اتوبوسی به نام هوس» به کارگردانی الیا کازان تولید ۱۹۵۱ بود که مالدن در آن در کنار مارلون براندو نقش‌آفرینی کرد و برای بازی در نقش دوست براندو برنده اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل شد.

او سه سال بعد نیز برای حضور در فیلم «در بارانداز» باز هم به کارگردانی کازان، به نقش کشیشی مقاوم که شخصیتی تری‌مالوی (براندو) را به شهادت علیه رؤسای فاسد اتحادیه کارگری ترغیب می‌کند، بار دیگر برنده اسکار بهترین بازیگر مرد مکمل شد.

کارل مالدن، از سال ۱۹۸۹ تا سال ۱۹۹۲ ریاست دوره‌ای آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک را برعهده داشت.

پرنده‌باز آلکاتراز، چگونه غرب برنده شد، بچه سین‌سیناتی، در بارانداز و پاتون؛ از جمله مشهورترین فیلم‌های کارل مالدن به شمار می‌روند.

کارل مالدن سرانجام در روز اول ژوییه ۲۰۰۹ بر اثر عوارض ناشی از کهولت سن در ۹۷ سالگی در کالیفرنیا درگذشت.
کارل مالدن۰
کارل مالدن
**
اتوبوسی به نام هوس/ الیا کازان/ ۱۹۵۱
سال ۱۹۵۱ الیا کازان- فیلمساز مشهور ترک تبار آمریکایی- فیلمی به نام «اتوبوسی به نام هوس» (A Streetcar named Desire) را با بازی ویوین لی و مارلون براندو بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام اثر تنسی ویلیامز کارگردانی کرد که از آن زمان تاکنون بی تردید یکی از مهم ترین و محبوب ترین فیلم های تاریخ سینما محسوب می شود.
بلانش دی بویس (ویوین لی) که مشکلات زیادی را در زندگی متحمل شده، پس از اخراج از مدرسه‌ای که در آن به تدریس مشغول بوده، برای دیدار با خواهرش استلا (کیم هانتر) به نزد وی و شوهر خواهرش استنلی کووالسکی (مارلون براندو)  می‌آید. استنلی که یک قمارباز است از بدو ورود بلانش سر ناسازگاری با وی دارد.

در یکی از شب ها که خانه کوالسکی میزبان قماربازهاست، بلانش با یکی از دوستان استنلی به نام میچ (کارل مالدن) آشنا می شود و با او رابطه عاشقانه ای برقرار می کند. استنلی که نسبت به رفتار بلانش مشکوک شده در مورد او تحقیق کرده و متوجه می شود که بلانش زنی بدکاره بوده و به خاطر مسایل اخلاقی از کارش اخراج شده است.
این مسئله به گوش میچ هم می رسد و او به جشن تولد کوچک خانوادگی آن ها نمی آید. در این بین حال استلا زن استنلی هم خراب شده و او را به بیمارستان می رسانند. میچ  از فرصت استفاده کرده و به ملاقات بلانش می آید و صورت شکسته و واقعی او را زیر نور چراغ به وضوح می بیند. او قصد دارد تا آخرین استفاده هایش را از بلانش بکند اما با فریاد بلانش از خانه می گریزد. استنلی که زنش را در بیمارستان بستری کرده به خانه آمده و با دنیایی از طعنه بلانش را به مرز جنون می رساند. بلانش را به تیمارستان می برند و استلا هم به همراه بچه اش استنلی را ترک می کند.
الیا کازان به نحو احسن بار تبدیل کردن این نمایشنامه خواندنی را به فیلمی سینمایی به دوش می کشد؛ اما بی تردید؛ فیلم تحت الشعاع سه بازی استثنایی است: براندو در نقش استنلی/ ویوین لی در نقش بلانش/ و البته کارل مالدن در نقش میچ.

این مثلث پرقدرت بازیگری در «اتوبوسی به نام هوس» یکی از بهترین و به یاد ماندنی ترین ترکیب های بازیگری سینما را خلق کردند و هر سه هم در مراسم اسکار همان سال افتخار به دست آوردند: براندو با نامزدی اسکار و آن دو با بردن جایزه اسکار.

این فیلم در ۱۲ رشته نامزد دریافت اسکار شد و ۴ جایزه را هم ربود:

برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن/ ویوین لی
برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد/ کارل مالدن
برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن/ کیم هانتر
برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی هنری برای تزئین صحنه
نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم/ چارلز ک. فلدمن
نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد/ مارلون براندو
نامزد جایزه اسکار بهترین کارگردانی/ الیا کازان
نامزد اسکار بهترین فیلم‌برداری
نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی/ تنسی ویلیامز
نامزد اسکار بهترین طراحی لباس
نامزد اسکار بهترین موسیقی متن
نامزد اسکار بهترین میکس صدا
در سکانسی از فیلم است که مارلون براندو این جمله به یاد ماندنی را به زبان می آورد:
می دونی شانس چیه؟ شانس اینه که باور داشته باشی خوش شانسی!!

Print Friendly
لینک خبر : http://www.7sarzamin.ir/?p=5531

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *